Mureka
Einzelheiten

Anmelden

Dat es de Paralleljesellschaft!
V7.5-all
04:122026-05-21
6
orchestral pop
1
1
[Intro]
[Refrain / Hauptchor]
Dat es de Paralleljesellschaft, versteck un doch su noh,
met Müüs, met Wölf un Pantherkatze – d'r Wahnheit wor em Do!
D'r Quader us Tibet erwächk, de Sterne stonn parat,
Bewusstsein formt de Wirklichkeit – jetz fängk de neue Zick ers aan!
Mer fleeje met d'm kleine Hüpfer medden en d'r Naach,
mer han de Dierproch op de jrößte Jeheimstuf jebraach!
En Panther setz em Siebensitzer, d'r Fahrer krieht ne Schreck,
fünfhundert Euro bar em Stau – un alle Angs es weck!
Jeder Jeck es anders, un dat es joot esu wie hä es,
mer fiere hück e jrooßes Fess, dat do nit mih verjess!
[Refrain]
Dat es de Paralleljesellschaft, versteck un doch su noh,
met Müüs, met Wölf un Pantherkatze – d'r Wahnheit wor em Do!
D'r Quader us Tibet erwächk, de Sterne stonn parat,
Bewusstsein formt de Wirklichkeit – jetz fängk de neue Zick ers aan!
Am Sunndach setzen alle jlöcklich beim Jröhschpöck em Sall,
Indira wedelt, bällt un springk, de Fraid es phänomenal!
Doch Piepsi flitzt em Roboterkörper wild üvver d'r Desch,
sechs Meter wigg us d'm Stand, de Motore sin noch fersch!
Peter schriejt laut: „Igitt, Unjeziefer!“, un springk blass zoröck,
dat kleine Müüsje röf: „Wer es he Großmaul?“, un luurt verröck!
Medden en d'r Hall fängk d'r Tibet-Quader aan zo jlöhn,
de jecke Steine bejinne sich em Kreis zo dröhn.
En kleine, jeschliffene Kernstein fällt met Klirre erus,
dat majische Puzzle d'r Allianz süht noh nem Wunder us!
Peter kütt heimlich en d'r Hangar un luurt dat Deij aan,
„Leck mich am Ärmel, dat Ding faltet d'r Raum!“, fängk hä aan zo stammele dann.
D'r Quader speichert Sternewesse tief em schwarze Stein,
kein Minsch op Äde soll sing Jeheimnis einfach alleine sinn.
Hä prüf Bewusstsein, Jeiss un Seel, bevor hä Wahnheit jeiht,
weil diese aal Technik nur de wirklich Kloke versteht!
„Bewusstsein erzeugt Materie“, su steht et an d'r Wand,
kein reine Maschin, sondern Jeiss met Verstand!
D'r Scanner wor kein Werkzeuch, hä wor unser Ausweis em Leech,
d'r Professor luurt verknistert un verzieht kei Minschejesich.
Hä kloppt op de Scholder un sät laut: „Nu verzäll mer flöck!“,
weil mer jrad am jrooße Anfang vun ner neuen Welt sin zoröck![Langsam, episch]
[Kölsch-Abschluss)
De Müüs un de Wölf trecke zesamme durch de Zick,
d'r Quader öffnet langsam sing Wahnheit Stöck för Stöck zoröck.
Un irjendwo em Sterne-Raum luurt uns noch jemand aan,
doch de Allianz hält zesamme — un dat för immer dann!
