[verse]

Wśród masy blokad w świetle lamp,

gdzie taśma nie zna słowa stop Tam stoją ci, co rytm trzymają , pomocnik, człowiek, nie robot.

Z tyczką w dłoni, z krokiem pewnym, na drabinę wchodzi bez słów.

Gdy karton stanie, on już działa, by wrócił ruch, by nie brakło tchu.

Nie nosi munduru, nie błyszczy w światłach

Lecz wie gdzie linia zwalnia puls Zna każdy zgrzyt, zna każde blokad miejsce. Na jego barkach stoi przeplyw ruchu

Bez fanfar, pochwał ,poklepywania

On z obowiązkiem w głowie trwa

Bo jeśli on nie zdąży w porę

To cały dział w ciemności trwa

Lecz każdy ruch ktoś gdzieś zapisze, gdzieś w zeszyt trafi cichy błąd

Są tacy, co zza wózka patrzą, czekając kiedy padniesz w kąt

.Raporty rosną, nazwiska śledzą,

gdy nie ma sił, a trzeba trwać Bo wystarczy jedno spóźnienie i z chwały zostanie tylko strach.

Gdy Trzeba rusza w mgnieniu oka

Na hulajnodze z trwoga w oczach

Bez hełmu pędzi między regały Choć wie, że BHP już liczy kroki Nie dla zabawy, nie dla buntu Lecz by dogonić własny czas Bo w tym systemie, kto się spóźni Ten znika cicho i nie ma nas

A lider stoi, raz jak brat Gdy ręką klepnie, poda znak Innego dnia jak cień za plecami Z pytaniem ostrym, z chłodnym wzrokiem Nie wiesz czy dzisiaj ufa ci szczerze Czy jutro nazwie winą twój czas Lecz mimo tego dzień w dzień bez skargi Pomocnik robi to co ma

To oni, ci bez słów, bez sławy gnają

Co linię w ruch wciąż wprawiają Gdy produkcja wstrzyma tętno Oni pierwsi, oni działają

Z tyczką w dłoni, w pewnym marszu

choć system waży im na karku to pomocnicy cisi strażnicy, cieżkiej codzienności znaku.

Niech nie zgaśnie w nich odwaga, niech nie złamie ich chłód dnia bo gdy pomocnik zniknie z hali zostanie tylko martwa stal.