[verse]

Wśród masy blokad, w świetle lamp,

gdzie taśma nie zna słowa „stop”,

tam stoją ci, co rytm trzymają —

pomocnik, człowiek, nie robot.

Z tyczką w dłoni, z krokiem pewnym,

na drabinę wchodzi bez słów.

Gdy karton stanie, on już działa,

by wrócił ruch, by nie brakło tchu.

Nie nosi munduru, nie błyszczy w światłach,

lecz wie, gdzie linia zwalnia puls.

Zna każdy zgrzyt, zna każde blokad miejsce,

na jego barkach stoi przepływ ruchu.

Bez fanfar, pochwał, poklepywania —

on z obowiązkiem w głowie trwa.

Bo jeśli on nie zdąży w porę,

to cały dział w ciemności trwa.

Lecz każdy ruch ktoś gdzieś zapisze,

gdzieś w zeszyt trafi cichy błąd.

Są tacy, co zza wózka patrzą,

czekając, kiedy padniesz w kąt.

Raporty rosną, nazwiska śledzą,

gdy nie ma sił, a trzeba trwać,

bo wystarczy jedno spóźnienie —

i z chwały zostanie tylko strach.

Gdy trzeba, rusza w mgnieniu oka,

na hulajnodze, z trwogą w oczach.

Bez hełmu pędzi między regały,

choć wie, że BHP już liczy kroki.

Nie dla zabawy, nie dla buntu,

lecz by dogonić własny czas.

Bo w tym systemie, kto się spóźni,

ten znika cicho — i nie ma nas.

A lider stoi — raz jak brat,

gdy ręką klepnie, poda znak,

innego dnia jak cień za plecami,

z pytaniem ostrym, z chłodnym wzrokiem.

Nie wiesz, czy dzisiaj ufa ci szczerze,

czy jutro nazwie winą twój czas.

Lecz mimo tego, dzień w dzień, bez skargi,

pomocnik robi to, co ma.

To oni — ci bez słów, bez sławy gnają,

co linię w ruch wciąż wprawiają.

Gdy produkcja wstrzyma tętno,

oni pierwsi, oni działają.

Z tyczką w dłoni, w pewnym marszu,

choć system waży im na karku —

to pomocnicy, cisi strażnicy

ciężkiej codzienności znaku.

Niech nie zgaśnie w nich odwaga,

niech nie złamie ich chłód dnia,

bo gdy pomocnik zniknie z hali —

zostanie tylko martwa stal.