[Verse]

Ojciec z gwiazd w dłoniach, pięcioro dzieci u stóp,

Najstarszy syn błyszczy jak królewski płaszcz.

A ona – najmłodsza, ledwo widziana w tłumie,

Niechciany promyk, co nie śmiał sięgać chmur.

[Chorus]

Lecz kto by wiedział, że w jej małych dłoniach

Drży moc, co gwiazdy zatrzyma w locie?

Ojciec surowy, zimny jak grudniowy wiatr,

Topnieje powoli w jej złotym świetle.

[Chorus]

Czarodzieju, spójrz w dół – tam twoja prawda płonie,

Najmniejsza iskra zapala cały dom.

Nie płacz, córeczko, twój gniew to burza w chmurach,

Ona rozdaje światło, gdy gasną wszystkie łzy.

[Verse]

Księgi szeptały: "To on dziedzicem będzie",

Lecz los śmiał się, pisząc nowy wers.

Jej kroki – ciche, jak liście jesienią,

Niosą potęgę, co wstrząśnie dniem i nocą.

[Pre-Chorus]

A ojciec klęka, dotyka jej dłoni,

"Przepraszam" – słowo, co wisi jak mgła.

Teraz rozumie, że miłość nie liczy,

Kto pierwszy, kto ostatni, kto miał być, a nie był.

[Chorus]

Lecz kto by wiedział, że w jej małych dłoniach

Drży moc, co gwiazdy zatrzyma w locie?

Ojciec surowy, zimny jak grudniowy wiatr,

Topnieje powoli w jej złotym świetle.

[Chorus]

Czarodzieju, spójrz w dół – tam twoja prawda płonie,

Najmniejsza iskra zapala cały dom.

Nie płacz, córeczko, twój gniew to burza w chmurach,

Ona rozdaje światło, gdy gasną wszystkie łzy.

[Outro]