[verse]

Wpierw śpiew feniksa obwieści wybranym,

Że zgasł ogień w sercu góry,

Tam święte miejsce będzie danym

Tym, którzy pragną skruszyć mury,

Zerwać kajdany z wszystkich serc

I znów rozpalić ognia blask,

Na znak od niebios stańcie więc

Powitać razem nowy czas.

Królowa Ognia w blasku gwiazd

I wszystkich planet, wszystkich słońc,

To nad nią się pochyli świat,

Wybrańcu, przed nią czoło skłoń.

Szczęśliwcy, znaków czekajcie,

To was wybrał wszechświat.

Omenów wyglądajcie,

Które wam wyśle świat.

Pierwej niech głos feniksa prowadzi do świątyni,

Deszcz gwiazd kolejnym znakiem wam wszechświat sam uczyni.

Wraz z deszczem narodzony

Przybywa Śmierci Siewca,

Ich blaskiem wypełniony

Nadchodzi wieków władca.

Lecz, gdy te wieki miną,

Gdy przyjdzie odrodzenie,

Władca też się skłoni

I wszelkie stworzenie,

Sam ogień cześć jej odda,

Znów zabije serce,

Pan śmierci się podda

Serca gwiazdy córce.